Het fotoboek van Cary – D’n Oeper, een oergezellig café

De donkere dagen komen er weer aan. De dagen van familie, samenzijn en… herinneren. Dit boek maakte Cary speciaal voor zijn oma, die haar geheugen aan het verliezen is. Het boek neemt je mee langs de jeugd van deze vrouw, langs haar huwelijk (ze ruilde haar bruidsjurk voor eten) en het café dat ze had. ‘D’n Oeper, dat was een oergezellig café’. Dit is een boek waar fotoboeken voor gemaakt zijn: het herinneren en vastleggen van het leven.

Beste Cary, je zegt dat je dit boek voor je oma hebt gemaakt. Vertel.
Mijn oma wordt steeds vergeetachtiger. In het tehuis waar zij verblijft wordt er samen met de mensen foto’s doorgekeken. Zo krijgen ze weer een beetje band met hun achtergrond en verleden. Mijn moeder kwam met het idee om een fotoboek voor oma te maken. Zij heeft toen de tekst geschreven en ik heb er passende foto’s bij gezocht.

Je boek is prachtig ingedeeld en opgemaakt. Wat was je inspiratiebron?
Om eerlijk te zijn ben ik nogal nostalgisch, ik vind het leuk om oude foto’s terug te zien. Soms maak ik met mijn oude digicompact gewoon foto’s van foto’s die ik tegenkom. Daar komt het idee vandaan om bestaande foto’s uit het verleden opnieuw te gebruiken. Ik gebruik dus geen scanner, vandaar dat er ook wel eens vreemde reflecties op de foto’s te zien zijn hahaha.

Mijn inspiratie kreeg ik van bestaande fotoboeken waarin zwartwit-foto’s door het gebruik van zwarte achtergronden heel krachtig naar voren komen… Zo is het eigenlijk begonnen.

Welk lettertype gebruikte je voor die tussenbladen? Erg mooi!
Het grote lettertype is een font dat ‘Thaleia’ heet. (Gratis te downloaden via dafont.com – red.)

Wat motiveert je tijdens het maken van je fotoboek?
Het bezig zijn met redactionele werkzaamheden vind ik zelf erg leuk. Dat is wat ik eigenlijk graag doe. Daarnaast ben ik erg visueel ingesteld en stel ik graag dingen samen. Al is het maar in gedachten. Ik ben altijd op zoek naar een zekere mate van harmonie en zoek dingen die bij elkaar aansluiten. Om ‘t kloppend te maken. Van foto’s en afbeeldingen krijg ik altijd heel veel gevoelens. Door me te verdiepen in deze gevoelens kan ik me weer verbinden met mezelf. En met anderen.

Ik vind ‘t daarbij ook minstens zo belangrijk om me daarbij ook voor te stellen wat voor effecten het op een ander zou kunnen hebben. In het boek voor mijn oma komen bijvoorbeeld voor mij naaste familieleden voor die inmiddels al een poos overleden zijn. Tijdens het samenstellen van het fotoboek heb ik daarom ook af en toe een traantje moeten laten. Voor mij een teken dat ik goed bezig ben.

Het was je eerste boek. Hoe kwam je met ons in contact?
Via het internet. Van tevoren heb ik wat research gepleegd. Heb toen toch gekozen voor Albelli vanwege de goede berichten.

Wat zou je andere fotoboekmakers willen meegeven?
Weet waar je aan begint. Ikzelf had driehonderd foto´s die ik op de één of andere manier moest zien te verwerken. Dat geeft soms wat hoofdbrekens. Als je er toch aan begint probeer altijd voor ogen te houden wat de reden is van je inspanningen. Neem er gewoon de tijd voor en doe het systematisch of kies voor een meer conceptuele benadering.

Het belangrijkste lijkt me dat je er zelf ook plezier aan beleeft. Werk aan je fotoboek als je er zin en tijd voor vrij kunt maken. Bij mij had het af en toe wel wat discipline nodig, maar ik bleef het toch steeds kicken vinden.

Als laatste: die foto op de voorkant. Briljant, hoe kwam je daaraan?
Ja wat die foto op de voorkant betreft, die is gemaakt door een professionele fotograaf Dolph Cantrijn en maakt deel uit van een serie. Mijn oma is als bewoner toen geselecteerd voor deze reportage. Maar hij is inderdaad erg krachtig hè.

Laat je ook inspireren door dit stamboomboek of bekijk andere fotoboeken van klanten.